knip.
Kunstenaar Nate Page kan goed knippen. Heel erg goed. (via http://blog.2modern.com)
opa en oma.
Eames Demetrios, de kleinzoon van het ontwerpers-echtpaar Charles en Ray Eames, vertelt over het werk van zijn grootouders. Mooi!
the ancient art of japanese defecation.
Een reis naar Japan: het is een ervaring die ik iedereen kan aanraden, zeker de estheten onder u. De Japanners lijken misschien het volk op aarde dat het dichtste bij buitenaards leven aanleunt, maar volgens mij zijn ze gewoon een hogere vorm van leven. Ze zijn nu eenmaal in veel dingen erg goed.
Bloemschikken, bijvoorbeeld, ofte ikebana. Dat doen ze al sinds de 6de eeuw. Ondertussen zijn ze daarbij al zo ver gekomen dat de leegte tussen de bloemen en de ruimte rond de bloemen minstens even belangrijk is voor het concept van het bloemstuk als de bloemen zelf. Go figure.
Of tuinaanleg. Japanners worden extatisch van zorgvuldig aangelegde tuinen met stenenvelden en rotsen, de zogenaamde zentuinen. Het soort dat mijn grootmoeder wellicht “nen eup gravé” zou noemen.
Om maar te zeggen: voor überesthetica moet je in Japan zijn. En om te bewijzen dat ze werkelijk van alles het beste maken, check de volgende passage uit het boek “In Praise of Shadows” van Junichiro Tanizaki:
The parlor may have its charms, but the Japanese toilet truly is a place of spiritual repose. It always stands apart from the main building, at the end of a corridor, in a grove fragrant with leaves and moss. No words can describe that sensation as one sits in the dim light, basking in the faint glow reflected from the shoji, lost in meditation or gazing out at the garden. The novelist Natsume Soseki counted his morning trips to the toilet a great pleasure, “a physiological delight” he called it. And surely there could be no better place to savor this pleasure than a Japanese toilet where, surrounded by tranquil walls and finely grained wood, one looks out upon blue skies and green leaves.
As I have said there are certain prerequisites: a degree of dimness, absolute cleanliness, and quiet so complete one can hear the hum of a mosquito. I love to listen from such a toilet to the sound of softly falling rain, especially if it is a toilet of the Kanto region, with its long, narrow windows at floor level; there one can listen with such a sense of intimacy to the raindrops falling from the eaves and the trees, seeping into the earth as they wash over the base of a stone lantern and freshen the moss about the stepping stones. And the toilet is the perfect place to listen to the chirping of insects or the song of the birds, to view the moon, or to enjoy any of those poignant moments that mark the change of the seasons. Here, I suspect, is where haiku poets over the ages have come by a great many of their ideas.
Ik ga even mijn handen wassen.
damned belgium.
Onheilstijdingen overal, ellendie en miserie alom in de media: de Fransen hebben onze energiedino gekocht, Nikon heeft Metris opgeslokt, autofabrieken stevenen op de afgrond af, er vallen massaal ontslagen. Een mens zou er zwaarmoedig van worden, zeggen dat het met de economie van dit land nooit meer goedkomt, dat we het oude continent zijn en nooit met China kunnen concurreren. Bye bye Belgium.
Hewel, ik weiger mee te doemdenken. En af en toe zie ik dingen made in Belgium die mij trots maken. De producten van Materialise bijvoorbeeld. Materialise doet aan rapid prototyping: ze maken prototypes met 3D-printers. Die prototypes worden toegepast in de geneeskunde, in ontwerpfases, in tandheelkunde, …
Tot daar een technologiebedrijf zoals er wel meer zijn. Maar een paar jaar geleden hebben ze bij Materialise ook een designafdeling opgezet, MGX. Ze laten designers los op hun technieken en ontwikkelen samen verlichtingsarmaturen, stoelen, tafels, accessoires, noem maar op. Het resultaat is niet alleen technisch vernieuwend maar vaak ook bijna buitenaards van vormgeving. Zoals de lamp ‘The damned’, een ontwerp gebaseerd op schilderijen van Jeroen Bosch. Of een salontafel gebaseerd op fractals. Spitstechnologie en design in één dus, die verkocht wordt van Canada tot China. Daar mogen we trots op zijn.
Check de hele lijn op de website van MGX.
midget.
Ik ben niet van de grootste. Met mijn 1m70 blijf ik een stuk onder de gemiddelde Vlaamse man steken. Op concerten en festivals enzo kijk ik weliswaar meestal van tussen de oksels van mannen van 1m90 en oneffen, maar klein zijn heeft ook zo zijn voordelen: meer comfort op het vliegtuig en de trein, minder wijzende Aziaten op reis, meer kans op vacatures bij Fort Boyard, enzovoorts. Veel van mijn vrienden halen ook geen 1m80, dus veel sociale opwaartse druk is er niet bij.
Ik was nogal verbaasd om in Malcolm Gladwells ‘Blink’ te lezen dat grote mensen blijkbaar een stuk meer verdienen dan kleine: Hij heeft het over 4 verschillende onderzoeken waarin duizenden mensen gevolgd werden van geboorte tot ze volwassen waren. Als variabelen zoals geslacht, gewicht en leeftijd uitgecalculeerd werden, bleek dat één inch meer lengte (2,5 cm meer is dat dus) per jaar 789 dollar scheelt in salaris. Dat betekent dat iemand van 1m83 per jaar 5525 dollar meer verdient dan iemand van 1m65. Asjemenou! Ik vroeg me af of dat bij ons ook zou kloppen. Als ik even in m’n vriendenkring kijk alvast niet: de kleinste vent (een hilarische Russischsprekende in de vleesbizz) gaat met veruit het meest indrukwekkende loonbriefje lopen. Mja, zo belangrijk is het nu ook weer niet. En met een goed pak en stevige schoenen kom je al een heel eind ver. Kijk naar Tom Cruise. Not.
don’t push 2.
Dat was een interessant seminarie vandaag. Ik heb er een verslagje van gemaakt dat je hier kunt downloaden.
niet zomaar een stoel.
Voor wie het nog niet zou weten: ik ben een beetje geobsedeerd door stoelen. Het moet ergens in mijn jeugd begonnen zijn toen mijn ouders op zoek gingen naar nieuwe keukenstoelen en ik hen als snotneus tot de aankoop van een viertal Starcks overhaald heb. Sindsdien is het er niet op verbeterd. Rond 2000 zag ik voor het eerst de stoelen van Maarten Van Severen: zo doordacht, zo essentieel en daardoor van een pure schoonheid. Sommige mensen vinden zo’n passie voor iets banaals als stoelen belachelijk, ik vind net dat dat iets is waar je zwaar over moet denken want ah ja, je zit er wel iedere dag op he!
Toen ik op Interieur in Kortrijk mijn zitvlak op een 404-stoel van Thonet mocht vleien was ik onder de indruk: een slim ontwerp waar geen enkele schroef aan te pas komt, maar ook een stoel die gewoon goed zit en uit duurzaam hout gemaakt wordt. Bovendien past-ie perfect in de traditie van Thonet (wie kent de beroemde caféstoel niet?). Blij om nu te zien dat die stoel net een iF Gold award gewonnen heeft. Chapeau voor ontwerper Stefan Diez!
Je kunt ze trouwens uittesten en kopen bij Surplus in Gent.
belgië aan de top.
Groot was mijn verbazing toen ik via Brandcoach op deze TED-presentatie stootte:
Haptische interfaces, waarbij de mens met technologie communiceert via aanrakingen en andere tactiele methodes, wordt hierbij nog een stuk verder gedreven en doet een iPhone gewoon ouderwets lijken. En dan zeggen dat die Pattie Maes een Belgische is. Straf…
verkeerd.
Ik weet het: YouTube-filmpjes op je blog zetten is _niet_* cool. Maar het filmpje dat ik hier post is dat wel. Het is een nummer uit de nieuwe van Depeche Mode.
Nachtmerrie. Angst. David Lynch. En … SARDONIS!
